Ik ben geen open boek en ik draag mijn hart niet op mijn tong. Ik voel me klein en kwetsbaar als ik iemand binnenlaat. Ik laat liever niemand binnen want er zijn maar weinig mensen die daar met de nodige zorg en verantwoordelijkheid mee kunnen omgaan. Er gaat van alles om in mijn hoofd waar ik zelf geen hoogte van krijg. Ik heb me altijd al afgevraagd hoe het mogelijk is dat er zoveel tegenstrijdigheden zijn in het menselijke brein. Als we dan toch zo intelligent zijn, waarom begrijpen we dan niet eens wat dat stemmetje in ons hoofd bedoeld? Mijn gedachten gaan van links naar rechts en ze hebben een verband terwijl ze niks met elkaar te maken hebben. Onze hersenen zijn eigenlijk gewoon een groot geheugenbestand die alle nieuwe informatie niet op tijd verwerkt krijgen waardoor er van die rare linken ontstaan. En dan heb je zoals ik jaren later opeens een openbaring over waarom je bent zoals je bent en voel je je super goed en dan komt het binnenlaten ding weer op de voorgrond want je moest nu toch wel per sé verliefd worden op iemand die helemaal niet klaar is om een relatie te beginnen. Dan heb je alles op een rijtje na jaren van hard werk en dan wordt dat gewoon allemaal voor een moment teniet gedaan. Ik laat mezelf niet toe om jou de schuld te geven van een eventuele terugval. Ik voel me nu gewoon slecht en ben nog niet gewend aan het feit dat ik mezelf niet helemaal gek maak, dit akelige gevoel vanbinnen voelt ook zo vertrouwd. Maar ik realiseer me nu net dat ik niet aan mezelf ga twijfelen, ik kan mezelf niet kwalijk nemen dat ik gevoelig ben en dat dit soort dingen mij nu eenmaal raken. Ik hoef er niet teveel over na te denken want het is zoals het is en ik kan daar niets aan veranderen, maar dat is oké. Zolang het licht blijft schijnen, ben ik veilig.

Het licht in mij wordt op de proef gesteld. Laat maar eens zien hoe sterk je bent.